Annick De Ridder is Vlaams minister van Mobiliteit, Openbare Werken, Havens en Sport. Ze staat bekend om haar daadkracht en ambitie. Maar één ding valt op: ze deelt haar leven niet met een echtgenoot. En dat roept vragen op in een samenleving die vaak uitgaat van relaties als norm.
Een keuze voor zelfstandigheid
Annick noemt zichzelf op Instagram een trotse tante en meter.
Geen vermelding van een partner. Geen hints naar een gezin. Dat zegt veel over hoe ze haar leven heeft ingericht.
Familie en vrienden blijven een belangrijke basis in haar leven, en ze kan de politieke mallemolen bij hen ontvluchten. Maar een vaste partner hoort daar blijkbaar niet bij.
Politici zonder partner zijn zeldzamer dan je zou denken. Vooral vrouwelijke politici. Want de onuitgesproken verwachting blijft dat vrouwen combineren: carrière, relatie, mogelijk kinderen. Annick koos anders.
Waarom politiek en relaties botsen
Politiek vraagt alles. Dat laat weinig ruimte over voor een partner die ook aandacht vraagt.
Een relatie met een politicus betekent vaak wachten. Afspraken die afgezegd worden. Weekends vol werkverplichtingen. Vakanties die onderbroken worden door crises. Niet iedereen wil dat leven.
Mannen in de politiek hebben vaak partners die hun carrière steunen. Die thuis de boel draaiend houden. Voor vrouwen ligt dat anders. Zij worden vaker geacht zelf die rol te vervullen, zelfs als ze minister zijn.
De havenliefde als prioriteit
Annick’s vader Philippe werkte havengebonden als scheepsagent, en ze mocht al jong aan boord van grote schepen. Dat zorgde voor haar liefde voor de Antwerpse haven. Een liefde die bleef.
Als havenschepen bracht ze de fusie tussen Antwerpen en Zeebrugge tot stand. Drie jaar onderhandelen. Dat vraagt toewijding die geen 9-tot-5-mentaliteit kent. Het vraagt dat je er volledig voor gaat.
Mogelijk koos Annick bewust voor carrière boven relatie. Of vond ze simpelweg nooit iemand die paste bij haar leven. Beide scenario’s zijn legitiem. Maar onze samenleving stelt die vraag vaker aan vrouwen dan aan mannen.
Hardlopen als uitlaatklep
Annick loopt fanatiek en doet regelmatig mee aan wedstrijden, waaronder de marathon van New York en de 10 miles in Antwerpen. Hardlopen geeft haar wat relaties voor anderen doen: ontspanning, een uitlaatklep, tijd voor haarzelf.
Sporters die marathons lopen, kennen discipline. Ze weten hoe je doelen stelt en die haalt, ook als het moeilijk wordt. Dat past bij hoe Annick haar politieke carrière heeft opgebouwd.
Het hardlopen biedt ook sociale contacten zonder de verplichtingen van een relatie. Loopgroepen, wedstrijden, sportvrienden. Genoeg menselijk contact, maar met behoud van vrijheid.
De druk van verwachtingen
Vrouwelijke politici krijgen vragen die mannen worden bespaard. Over kinderen. Over relaties. Over hoe ze alles combineren. Alsof hun politieke competentie afhangt van hun relatiestatus.
Annick geeft daar weinig over prijs. Dat is haar recht. Maar het roept wel reacties op. Sommigen bewonderen haar zelfstandigheid. Anderen vinden het vreemd dat ze alleen is.
De waarheid is simpel: niet iedereen wil een relatie. En niet iedereen die wil, vindt de juiste persoon. Vooral niet als je leven zo publiek en veeleisend is als dat van een minister.
Wat de toekomst brengt
Minister zijn is tijdelijk. Ooit stopt Annick’s politieke carrière. Dan komt er misschien ruimte voor andere prioriteiten. Of misschien niet. Dat is aan haar.
Het narratief dat vrouwen pas compleet zijn met een partner, klopt niet. Annick bewijst dat dagelijks. Ze heeft een vol leven, een succesvolle carrière en mensen om zich heen die haar steunen.
Mogelijk is ze gelukkiger zonder de compromissen die relaties vragen. Mogelijk heeft ze nooit de juiste persoon gevonden. Of mogelijk heeft ze bewust gekozen voor carrière boven romantiek.
De vraag die niet gesteld zou moeten worden
Eigenlijk is dit artikel problematisch. Want waarom schrijven we over het gebrek aan een echtgenoot bij een minister? Annick De Ridder verdient beoordeeld te worden op haar werk. Op de havenfusie die ze realiseerde. Op haar mobiliteitsbeleid. Op haar resultaten als minister. Niet op haar relatiestatus.
Toch blijft het onderwerp nieuwsgierigheid wekken. Omdat we als samenleving nog altijd moeite hebben met succesvolle vrouwen die alleen zijn. Alsof dat iets zegt over hun waarde. Terwijl het alleen maar zegt over onze eigen vooroordelen.
